فناوری (ارتباطات میدان نزدیک) یا Near Field Communication یک فناوری ارتباط بیسیم کوتاهبرد است که به دستگاهها اجازه میدهد تنها با یک تماس با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این ارتباط معمولاً در فاصلهای کمتر از ۴ سانتیمتر و حداکثر تا ۱۰ سانتیمتر برقرار میشود. در واقع، NFC را میتوان نسل تکاملیافته فناوری شناسایی با امواج رادیویی یا همان RFID دانست.
در حالی که RFID بیشتر برای شناسایی و ردیابی کالاها یا افراد بدون نیاز به اتصال مستقیم (Line of Sight) به کار میرود، NFC برای کاربردهایی مانند پرداخت بدون تماس طراحی شده است.
این فناوری در سال ۲۰۰۲ توسط شرکتهای NXP Semiconductors و سونی توسعه یافت. یک سال بعد در دسامبر ۲۰۰۳، استاندارد ISO/IEC 18092 برای آن تصویب شد و در سال ۲۰۰۴ شرکتهای نوکیا، فیلیپس و سونی با تأسیس انجمن NFC Forum، مسیر توسعه و استانداردسازی این فناوری را ادامه دادند.
عملکرد فناوری NFC بر پایه امواج رادیویی و اصول فیزیک الکترومغناطیس است. این فناوری از چند مفهوم مهندسی مهم استفاده میکند:
دستگاههای مجهز به NFC در فرکانس ۱۳.۵۶ مگاهرتز و با پهنای باند ۱۴ کیلوهرتز کار میکنند. ارتباط بین دو دستگاه از طریق فرایندی به نام کوپلینگ القایی-مغناطیسی (Magnetic Inductive Coupling) برقرار میشود.
زمانی که دو دستگاه در فاصله بسیار نزدیک از یکدیگر قرار میگیرند، آنتنهای حلقوی آنها وارد میدان مغناطیسی یکدیگر میشوند. در این حالت، این آنتنها مشابه یک ترانسفورماتور بدون هسته عمل میکنند و امکان انتقال انرژی و داده را بین دو دستگاه فراهم میسازند.
نقل قول از آقای Mike McCamon، مدیر اجرایی NFC Forum
Near Field Communication is basically a radio-based communication at very short distances that are characterized by power harvest.
The best way to have a sustainable product is not to have a battery at all. And so using power harvesting is a really, really great idea.
فناوری ارتباط میدان نزدیک (NFC) در اصل یک فناوری ارتباط رادیوییِ بسیار کوتاهبرد است که قابلیت برداشت انرژی از میدان رادیویی دارد.
بهترین راه برای ساخت یک محصول پایدار، این است که اصلاً از باتری استفاده نکنیم. استفاده از فناوری برداشت انرژی یک راهکار بسیار مناسب برای تامین انرژی است.
در معماری NFC، ارتباط بین دستگاهها میتواند در دو حالت مختلف انجام شود:
این فناوری دادهها را با سرعتهای ۱۰۶، ۲۱۲ و ۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه منتقل میکند و از دو نوع کدگذاری استفاده میشود:
کدگذاری منچستر: در سرعتهای ۲۱۲ و kbps ۴۲۴، و نیز برای دستگاههای غیرفعال در سرعت ۱۰۶ kbps کاربرد دارد. مدولاسیون آن ASK %10 است.
کدگذاری میلر اصلاحشده: این روش فقط برای دستگاههای فعال در سرعت ۱۰۶ کیلوبیت بر ثانیه استفاده میشود و مدولاسیون آن ASK %100 است.

فناوری NFC سه حالت اصلی دارد: نظیر به نظیر (Peer-to-Peer)، خواندن/نوشتن (Reader/Writer) و شبیهسازی کارت (Card Emulation)
در این حالت، دستگاه NFC میتواند اطلاعات یک تگ غیرفعال (بدون باتری) را بخواند یا آن را تغییر دهد. به عبارت سادهتر، دادهها بین گوشی و تگ NFC رد و بدل میشوند.
در این حالت، دو دستگاه فعال مجهز به NFC میتوانند مستقیماً با هم داده رد و بدل کنند. برای مثال، میتوان تنظیمات بلوتوث یا وایفای را به اشتراک گذاشت، یا فایلهایی مثل کارت ویزیت مجازی و عکس را بین دو دستگاه منتقل کرد.
در این حالت، دستگاه NFC برای یک کارتخوان خارجی دقیقاً مثل یک کارت هوشمند معمولی رفتار میکند. به این ترتیب، اطلاعات از گوشی مجهز به NFC به کارتخوان منتقل میشود؛ بدون اینکه نیازی به کارت فیزیکی باشد.
فناوری NFC به دلیل سادگی، امنیت و سهولت استفاده، امروزه در طیف گستردهای از دستگاهها و کاربردهای روزمره به کار گرفته میشود. برخی از مهمترین این کاربردها عبارتاند از:
گوشیهای هوشمند و کیف پولهای موبایلی:

گوشیهای هوشمند مجهز به NFC میتوانند نقش کارت بانکی، پول نقد، بلیت و سایر ابزارهای پرداخت و احراز هویت را ایفا کنند. در این کاربرد، گوشی به یک کیف پول دیجیتال تبدیل میشود و امکان انجام پرداختهای بدون تماس (Contactless Payments) را فراهم میکند.
برای حفظ امنیت این تراکنشها، از بخشی محافظتشده به نام «عنصر امن» یا همان Secure Element استفاده میشود. این بخش اطلاعات حساس، مانند مشخصات کارتهای بانکی، را در محیطی ایزوله و امن نگهداری میکند تا فرآیند پرداخت بدون تماس با بالاترین سطح امنیت انجام شود.
پایانههای فروش (POS) و کیوسکهای پرداخت خودکار

پایانههای فروش (POS Terminals) برای پردازش سریع پرداختهای بدون تماس طراحی شدهاند و با راهنمایی کاربر در زمان مناسب، فرآیند پرداخت را سادهتر میکنند. علاوه بر این، بسیاری از کیوسکهای پرداخت بدون متصدی در مکانهایی مانند خشکشوییها، پارکومترها، باجههای عوارض، کارواشها، ماشینهای فروش خودکار یا همان Vending Machines و ایستگاههای شارژ خودروهای برقی از فناوری NFC برای انجام پرداختهای بدون تماس پشتیبانی میکنند.
سیستمهای حملونقل عمومی

فناوری NFC نقش مهمی در توسعه سامانههای بلیت الکترونیکی ایفا میکند و باعث افزایش سرعت و سهولت عبور از گیتهای ورودی، اتوبوسها، مترو و پارکینگها میشود. امروزه بسیاری از زیرساختهای حملونقل عمومی در حال حرکت به سمت یکپارچهسازی کامل سیستمهای بلیت با گوشیهای هوشمند هستند. در سیستمهای جمعآوری خودکار کرایه، معمولاً از کارتهای هوشمند مبتنی بر فناوری MIFARE استفاده میشود و کاربران میتوانند علاوه بر کارتهای فیزیکی، با استفاده از گوشیهای هوشمند یا گجتهای پوشیدنی مجهز به NFC نیز هزینه سفر خود را پرداخت کنند.
قفلهای هوشمند و سیستمهای کنترل دسترسی

گوشیهای هوشمند مجهز به NFC میتوانند جایگزین کلیدهای فیزیکی در محیطهایی مانند هتلها شوند. در هتلها، این فناوری امکان ورود به اتاق و انجام فرآیندهای پذیرش (Check-in) و خروج را با سرعت و سهولت بیشتری فراهم میکند. بسیاری از این سیستمهای کنترل دسترسی از فناوری شبیهسازی کارت میزبان (HCE) بهره میبرند تا گوشی هوشمند بتواند نقش یک کارت دسترسی را ایفا کرده و فرآیند احراز هویت را بهصورت امن انجام دهد.
گجتهای پوشیدنی و مراقبتهای سلامت

از فناوری NFC میتوان برای ذخیره اطلاعات مهم پزشکی، مانند سابقه بیماریها، روی تگها استفاده کرد. همچنین مچبندهای سلامتی مانند Fitbit Charge 4 به چیپ NFC مجهز هستند. این فناوری به کاربران امکان میدهد اطلاعاتی مانند تعداد قدمها و کالری مصرفشده را به گوشی منتقل کنند و با ثبت کارت بانکی روی دستبند، در فروشگاههای پشتیبانیکننده، خریدهای خود را انجام دهند.
پوسترهای هوشمند

پوستر هوشمند، پوستری است که یک یا چند تگ NFC حاوی پیامهای فرمت تبادل داده (NDEF) در آن تعبیه شده است. کاربران میتوانند تنها با نزدیک کردن گوشی خود به این پوسترها، اطلاعات تکمیلی را بخوانند، به محتوای تبلیغاتی دسترسی داشته باشند و برای دریافت تخفیفها ثبتنام کنند.
احتمالاً در کنار استفاده از گوشی هوشمند، نام کارتها و تگهای NFC را نیز شنیدهاید. تفاوت اصلی این قطعات با گوشیهای هوشمند، در سختافزار و نحوه تأمین انرژی آنهاست.
کارتها و تگهای NFC ساختار سادهای دارند و معمولاً از یک ریزتراشه (Microchip) برای پردازش و ذخیرهسازی اطلاعات و یک آنتن (آنتنهای حلقوی یا Loop Antennas) تشکیل شدهاند. همانطور که پیشتر اشاره شد، این قطعات «غیرفعال» (Passive) هستند. یعنی باتری یا منبع تغذیه ندارند و تا زمانی که گوشی خود را به آنها نزدیک نکنید، هیچ کاری انجام نمیدهند، این دستگاهها انرژی خود را از امواج فرستنده (گوشی) دریافت میکنند.
اما گوشی هوشمند شما عموماً یک دستگاه «فعال» (Active) و همهکاره است که هم میتواند نقش کارتخوان را برای استخراج اطلاعات این تگها بازی کند، و هم در حالت «شبیهسازی کارت»، خودش را به جای یک کارت هوشمند فیزیکی برای کاربردهایی مانند پرداخت بدون تماس جا بزند.
در طراحی سیستمهای ارتباطی، فناوری NFC معمولاً با بلوتوث، RFID و مادون قرمز مقایسه میشود. جدول زیر تفاوتهای اصلی این فناوریها را نشان میدهد:
|
ویژگی |
فناوری NFC |
بلوتوث |
فناوری RFID |
مادون قرمز (IrDa) |
|
زمان راهاندازی |
کمتر از ۰.۱ میلیثانیه |
حدود ۶ ثانیه |
کمتر از ۰.۱ میلیثانیه |
حدود ۰.۵ ثانیه |
|
برد عملیاتی |
تا ۱۰ سانتیمتر |
تا ۳۰ متر |
تا ۳ متر |
تا ۵ متر |
|
سرعت انتقال داده |
۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه |
۷۲۱ کیلوبیت بر ثانیه |
۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه |
۱۱۵ کیلوبیت بر ثانیه |
|
کاربردپذیری |
انسانمحور، بسیار آسان و شهودی |
دادهمحور و نیازمند پیکربندی |
کالامحور و آسان |
دادهمحور و آسان |
|
امنیت ذاتی |
بسیار بالا |
پایین |
تا حدودی انتخابی |
محدود به خط دید مستقیم |
محدودیت سرعت و برد: سرعت انتقال NFC حداکثر ۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه است که در مقایسه با بلوتوث (۳ مگابیت بر ثانیه) و وایفای (۵۴ مگابیت بر ثانیه) بسیار پایینتر است. به همین دلیل برای انتقال فایلهای حجیم مناسب نیست. محدودیت برد به ۱۰ سانتیمتر نیز یک چالش فیزیکی جدی محسوب میشود.
اگرچه برد کوتاه NFC احتمال هک دادهها را کاهش میدهد، اما چون انتقال داده روی امواج رادیویی انجام میشود، خطرات امنیتی مثل هک، خرابی دادهها، دستکاری دادهها و جعل هویت همچنان وجود دارند.
یکی از جدیترین تهدیدات، هک یا کلاهبرداری مافیایی است. در این روش، مهاجم با استفاده از دو دستگاه واسط (ghost و leech) بین کارتخوان و تگ قربانی قرار میگیرد، برد سیگنال را افزایش میدهد و تراکنشهای جعلی انجام میدهد. برای مقابله با این تهدیدات، استفاده از رمزنگاری قوی، کانالهای امن و رمز عبور ضروری است.
برای استفاده از قابلیتهایی مانند پرداخت بدون تماس، انتقال اطلاعات یا خواندن تگهای NFC، ابتدا باید مطمئن شوید که این قابلیت در گوشی شما فعال است. روش فعال یا غیرفعال کردن NFC بسته به سیستمعامل دستگاه متفاوت است.

در بیشتر گوشیهای اندرویدی، میتوانید با طی کردن مراحل زیر NFC را مدیریت کنید:
در برخی مدلها نیز امکان فعال یا غیرفعال کردن NFC از طریق پنل تنظیمات سریع (Quick Settings) وجود دارد.

در آیفونهای جدید، NFC بهصورت پیشفرض در سیستم فعال است و نیازی به روشن کردن دستی آن وجود ندارد. این قابلیت هنگام استفاده از سرویسهایی مانند Apple Pay یا خواندن تگهای NFC، بهطور خودکار توسط سیستم مورد استفاده قرار میگیرد.
برخلاف بسیاری از گوشیهای اندرویدی، اپل گزینهای برای خاموش کردن کامل NFC در تنظیمات iOS ارائه نمیدهد. با این حال، برای محدود کردن پرداختهای بدون تماس میتوان کارتهای متصل به Apple Pay را مدیریت یا حذف کرد.
NFC به دلیل برد بسیار کوتاهش، ذاتاً فناوری نسبتاً امنی است و هک و تداخل از راه دور عملاً غیرممکن است. با این حال، اگر گوشی فاقد رمز عبور یا احراز هویت بیومتریک برای پرداخت باشد، در برابر هک آسیبپذیر خواهد بود. توصیه میشود برای تجربه بالاترین سطح امنیت، NFC را فقط در زمان استفاده روشن کنید و در مکانهای شلوغ آن را خاموش نگه دارید.
NFC از نظر مصرف انرژی بسیار بهینه طراحی شده است. تگها و کارتهای هوشمند در حالت غیرفعال اصلاً نیازی به باتری ندارند و انرژی مورد نیازشان را از امواج دستگاه فرستنده میگیرند.
در گوشیهای هوشمند نیز NFC در مقایسه با فناوریهای دیگر مانند بلوتوث در حالت فعال، انرژی بسیار کمتری مصرف میکند. به دلیل سرعت پایین و برد کوتاه فناوری NFC، تأثیر آن بر شارژ باتری در استفاده روزمره کاملاً قابل چشمپوشی است.
۱. چرا برای پرداختها از NFC استفاده میشود نه بلوتوث؟ برد کوتاه NFC (معمولاً کمتر از ۱۰ سانتیمتر) امنیت ذاتی بالاتری ایجاد میکند و احتمال برقراری ارتباط ناخواسته در محیطهای شلوغ را کاهش میدهد. همچنین، برخلاف بلوتوث که برای اتصال به چند ثانیه زمان نیاز دارد، NFC تنها با نزدیک کردن دو دستگاه به یکدیگر (Tap) در کمتر از ۰.۱ میلیثانیه متصل میشود که برای گیتهای مترو و کارتخوانها ایدهآل است. ۲. تگهای NFC چگونه بدون باتری کار میکنند؟ تگهای NFC بهصورت «غیرفعال» (Passive) کار میکنند. وقتی یک گوشی هوشمند (دستگاه فعال) به تگ نزدیک میشود، امواج رادیویی آن یک میدان مغناطیسی ایجاد میکنند. تگ از طریق آنتن داخلی خود، انرژی موردنیاز برای روشن شدن ریزتراشه را از همین امواج دریافت کرده و سپس اطلاعات ذخیرهشده را به گوشی ارسال میکند. ۳. آیا با وجود برد بسیار کوتاه، باز هم خطر هک در NFC وجود دارد؟ بله. هرچند برد کوتاه NFC بسیاری از خطرات امنیتی را کاهش میدهد، اما همچنان امکان وقوع حملات رله وجود دارد. در این نوع حمله، هکرها با استفاده از دستگاههای واسط، سیگنال را منتقل یا تقویت کرده و تراکنشهای جعلی انجام میدهند. برای مقابله با این تهدید، سیستمهای پرداخت NFC از رمزنگاری قوی و یک بخش سختافزاری ایمن در گوشی به نام عنصر امن استفاده میکنند. ۴. چرا در اندروید دکمه روشن/خاموش NFC وجود دارد اما در آیفون نه؟ آیا این یک ضعف است؟ این موضوع به تفاوت طراحی سیستمعاملها مربوط میشود. در اندروید، کاربر میتواند NFC را بهصورت دستی روشن یا خاموش کند تا کنترل بیشتری روی مصرف باتری و تنظیمات امنیتی داشته باشد. اما در iOS، فناوری NFC برای سرویسهایی مانند Apple Pay همیشه در پسزمینه آماده استفاده است. این موضوع یک ضعف امنیتی محسوب نمیشود، زیرا آیفون هیچ تراکنشی را بدون احراز هویت کاربر از طریق Face ID یا Touch ID انجام نمیدهد.
سیسوگ با افتخار فضایی برای اشتراک گذاری دانش شماست. برای ما مقاله بنویسید.